Akciğer Zarı Delinmesi 7. ve Son Gün

Son gün yazabilmek başlığa inanılmaz bir his. 7 gündür bir oda içinde ağrı ve sancı eşliğinde tıkılıp kalmak… Artık geride kaldı ❤

Dün akşam çok uyuyabildiğimi söyleyemeyeceğim. İlk yatış denemem 00:40 taydı, olmadı, 1:30 gibi nefes alamadığımı hissettim ama annemle yürüdüğümüzde anladık ki iştah açılması çok da iyi bir şey değilmiş 🙂 Rüyalar, kabuslar, hıh diye uyanmalar ne ararsanız vardı… Yürümek midemi rahatlattı ve nefesimle ilgili bir sorunum olmadığını anlamış olduk.

Saat 3 te hala uyuyamamıştım. Kalktık oturduk annemle, biraz sohbet edip tekrar uyumayı denedik. Biraz meditasyon işe yaradı açıkçası. Ama ilk defa dün gece ilaç makinesinin sesi, havalandırma sesi, koridordaki ayak sesi, kapı sesi, dışarıdaki köpek sesi ne varsa sanki yanıbaşımdaymışçasına duydum. Uyku azıcık yalan oldu yani 🙂

5:37 de akciğer grafisi için geldiler, kalktım doğruldum, derin bir nefes aldım ve çektirdim. Artık temiz olsun diye dua ettiğimi hatırlıyorum.

8:30 da kahvaltı geldi, çaydır peynirdir atıştırdım biraz.

8:45 de Dr. Ezgi Hanım tüm ışıltısıyla girdi içeri, artık içim rahat direni çıkarabiliriz dedi. Direnin çıkarılma işlemi korktuğum gibi olmadı. Önce bir sprey sıkarak pansuman bantlarını çıkardı, sonra 3 kez nefes al ver yaptık, beni yönlendirdi, son kez yapıyoruz ve nefesi verip tutuyoruz dedi, bir şeyin çekildiğini hissettim demek isterdim ama çok belirgin bir his değildi. Çektikten sonra bir sızlama hissedeceksin kapatıyorum dedi ve o sırada küçük bir dikiş attı ve tamaaam dedi, o sesi duymanın nasıl güzel bir his olduğunu anlamatamam 🙂 Başta biraz yanma hissi vardı, şu an sanki direnin boşluğunu hissediyor gibiyim, orada bir şeyler eksik ya da fazla gibi, yaşadığım hissi anlatamıyorum ama hemşirelerimize de soracağım.

Taburcu olmam için onkoloji doktorumun gelmesi gerekiyor zira hala ağrı kesicilere bağlıyım. Bağışıklık güçlendirici iğnelerimi olmaya devam ettim bugün de. İlaçlarım da devam ediyor, bir an önce görüşüp çıkmak istiyorum artık. Nil gelsin beni alsın ❤

Edit 1 – 10:21 : Doktorumuz geldi, ciğerler kontrol edildi ^_^ sol altta hala biraz gelişim alanı var ama her şey yolunda satürasyon cihazı alıp eve geçebilirim artık 🙂 O da parmaktan oksijeninizi ölçen bir alet, %90 ın altına düşer ve ağrılarım olursa doktoruma yine danışmam gerekiyor. Meditasyon ve nefes çalışmalarına devam, 1 hafta içinde tamamen toparlanacağım ^_^

Evet artık Nil için hazırlanıp dinlenme moduna girebilirim ^_^ Bu sırada da artık kateterle de bağımı keserler diye umuyorum.

Edit 2 – 1 Mart 01:23 : Bugünün sonrasında yazma fırsatım hiç olmadı. Günü şöyle özetleyebilirim diren çıktıktan sonra çıkışımız öğleni buldu. Kızımın gelmek üzere olduğunu duyunca kateterdeki bağlantıyı da çıkarmalarını istedim. Kateteri çıkardılar ve oradan çıkan iğneye şok oldum, ilk olduğu için bu farklı bir iğne, normalde daha incesini takıyoruz dedi. Kateter yeri hala sızlıyor. 24 saat banyo yapmayın dediler. Bense pansumanı bile çıkarmaya korkuyorum.

Port katetere iğne nasıl takılıyor diye kafamda deli sorular vardı, siz de çok merak ediyorsanız manken üzerinde nasıl takıldığına dair şu videoyu izleyebilirsiniz. Şu anda bildiğim kadarıyla üzerinde şeffaf koruyucu bandı olan daha ince bir iğne ile giriş yapılıyor.

Dediğim gibi hastaneden çıkmamız öğleni buldu. Hiç bir cihaza bağlı olmadan yürümek büyük lütuf… Şükür… Büyük bir heyecanla gelip bizi almalarını beklerken kızımın son 2 dakika kala arabada uyuduğunu öğrendim. Biraz üzüldüm ama çokça rahatlama vardı, kızımın hastaneye girmesini de çok istemiyordum içten içe. Özetle kızımla ilk göz göze gelmemiz arabada oldu. Onu diğer yazıda anlatırım diye düşünüyorum. Hastane çıkışına dönecek olursak, operasyonlar sonrası iki yerde pansuman kaldı, 1- direnin çıktığı yerde-dikişler 14 gün sonra alınacak-, 2- port kateterin orada. Bu pansumanlarla eve gitmek biraz zorlayabiliyor. Ne demek istiyorsun diyebilirsiniz, bir araç ile eve dönecekseniz kasislerde, arnavut kaldırımlı yollarda, ani frenlerde ve hızlanmalarda kendinizi koruyun. Zira benim araba yolculuğum eşimin tüm dikkatine rağmen, özellikle başlarda, zorladı. En rahat edeceğim pozisyona yerleştim ön koltukta, yine de bir seyahat yastığı güzel olurdu. 🙂 Ben daha az sarsılması için gördüğüm kısımlarda nefesimi tuttum, görmediklerimi de eşim söylüyordu.

Bu günün yazısı bu kadar olsun.

Kocaman sevgiler🙏✨

Merve Ergenç

#akciğerzarıdelinmesi #memekanseri #pnömotoraks #kemoterapi #memesağlığı